„Nade wszystko zaś przyobleczcie się w miłość, która jest więzią
doskonałości”.
List do Kolosan 3, 14.
Kiedy mówimy o zadaniach uczniów, warto spojrzeć na to, jak orędzie swojego
Mistrza głosił Kościół pierwszych wieków. Otóż ówczesna ewangelizacja była
prowadzona przez zwyczajnych chrześcijan. Nie tylko prezbiterów czy liderów, nie
mówiąc o „katolickich celebrytach”. Polegała ona przede wszystkim na tłumaczeniu
się przed rodziną i przyjaciółmi ze zwykłego-niezwykłego sposobu życia. Było to
możliwe z powodu praktykowania przez pierwszych chrześcijan takich postaw, które
przyciągały i intrygowały ludzi pięknem: modlitwą, życiem we wspólnocie,
dojrzałymi relacjami, pracą na rzecz ubogich, po prostu naśladowaniem Jezusa
w każdym momencie życia.
W pochodzącym z II w. Liście do Diogneta, jednym z ważniejszych źródeł opisujących
życie pierwszych chrześcijan, czytamy: „Chrześcijanie nie różnią się od innych ludzi
ani miejscem zamieszkania, ani językiem, ani strojem. (…) Mieszkają każdy we
własnej ojczyźnie, lecz niby obcy przybysze. Podejmują wszystkie obowiązki jak
obywatele i znoszą wszystkie ciężary jak cudzoziemcy. (…) Wszyscy dzielą jeden stół,
lecz nie jedno łoże. Są w ciele, lecz żyją nie według ciała. Przebywają na ziemi, lecz są
obywatelami nieba. Słuchają ustalonych praw, a własnym życiem zwyciężają prawa.
Kochają wszystkich ludzi, a wszyscy ich prześladują. (…) Ubliżają im, a oni
błogosławią. Obrażają ich, a oni okazują wszystkim szacunek. Czynią dobrze, a karani
są jak zbrodniarze. Karani, radują się jak ci, co budzą się do życia”1.
W czasach, gdy wiele rodzin doświadcza trudności, kryzysów czy duchowej pustki,
jeszcze bardziej powinniśmy dostrzegać, jak wielkim błogosławieństwem jest
możliwość trwania razem przy Jezusie. Prośmy, by nasze domy były miejscami, gdzie
wiara w Chrystusa rzeczywiście będzie działać przez miłość. Święta Rodzino
z Nazaretu, módl się za nami!
ZADANIE
Wraz z domownikami stwórz „rodzinny kodeks miłości”, w którym zapiszecie
najważniejsze zasady postępowania jako uczniowie Jezusa.