ANAMNEZA

Sercem każdej Mszy świętej jest modlitwa eucharystyczna, a w niej słowa konsekracji, przez które chleb i wino stają się Ciałem i Krwią Chrystusa. W jaki sposób następuje ta cudowna przemiana? Właściwie w którym momencie? Na te pytania będziemy szukali odpowiedzi w najbliższych katechezach, analizując krok po kroku poszczególne części modlitwy eucharystycznej, a więc tej części Mszy świętej, która rozpoczyna się po odśpiewaniu „Święty, święty…”, a kończy przed „Ojcze nasz” uroczystym „Amen”.

Dziś chcemy przyjrzeć się bliżej słowom ustanowienia Eucharystii, które dwa tysiące lat temu wypowiedział w Wieczerniku Pan Jezus, a które kapłan wypowiada nad chlebem i winem w tym najważniejszym momencie Mszy świętej. Chociaż w posoborowym Mszale rzymskim mamy do dyspozycji kilka modlitw eucharystycznych, słowa o ustanowieniu Eucharystii są zawsze te same: ksiądz mówi, że Jezus wziął chleb w swoje ręce, złożył swojemu Ojcu dziękczynienie, łamał i rozdawał swoim uczniom mówiąc, że to jest Jego Ciało, które za nas będzie wydane. Następnie ksiądz mówi, że Jezus wziął kielich z winem, zmówił dziękczynienie, podał swoim uczniom z wyjaśnieniem, że to jest Jego Krew wylana na odpuszczenie naszych grzechów. Na koniec ksiądz przypomina polecenie Jezusa, abyśmy czynili to na Jego pamiątkę.

Warto się tu zatrzymać i zastanowić nieco dłużej, co Jezus miał na myśli mówiąc, że mamy czynić to samo na Jego pamiątkę? Czy podczas Eucharystii mamy wspominać Ostatnią Wieczerzę, tak jak się wspomina wydarzenia z przeszłości, np. bitwę pod Grunwaldem? Czy może jednak chodzi o próbę przeniesienia się do tamtych wydarzeń w taki sposób, że stajemy pod krzyżem i tak jakby powtarza się Najświętsza Ofiara Jezusa?

Okazuje się, że ani jedno, ani drugie tłumaczenie nie oddaje tego, co tak naprawdę dzieje się w tym momencie Mszy świętej. To, co my tłumaczymy jako „pamiątka”, w języku greckim, który był środowiskiem powstania ksiąg Nowego Testamentu, zostało oddane przez słowo „anamnesis”, które ma o wiele więcej znaczeń, niż nasze słowo „pamiątka”. Chodzi tu o wspominanie, które w realny sposób uobecnia to, co się wspomina, lecz nie powtarza tych wydarzeń. Choć brzmi to wciąż zawile, pomocą w zrozumieniu tego trudnego zagadnienia będzie wyjaśnienie, czym anamneza nie jest oraz czym jest liturgia.

Otóż anamneza to nie to samo, co wspominanie tego, co się wydarzyło, tak jak my coś wspominamy, gdy oglądamy np. film z ze ślubu sprzed 25 lat. W ten sposób Eucharystię błędnie rozumieją wspólnoty protestanckie i dlatego właśnie nie przykładają do niej wielkiej wagi, bo traktują ją jedynie jako zachętę Jezusa, aby raz na jakiś czas powspominać sobie Jego ofiarę poprzez symboliczne łamanie się chlebem, na pamiątkę wydarzeń z Wieczernika. Na drugim krańcu błędnych interpretacji jest z kolei taka, która próbuje wyjaśnić, że podczas każdej Mszy świętej Pan Jezus umiera po raz kolejny, lecz już w sposób bezkrwawy.

Owszem, jest w tym ziarno prawdy, ale ponieważ człowiek może tylko raz oddać swoje życie w ofierze, a jak mówi nam Słowo Boże, Chrystus tylko raz jeden umarł na krzyżu, tłumaczenie, że Pan Jezus umiera po raz kolejny, jest bardzo nieprecyzyjne i może wprowadzać nas w błąd.

Jak zatem prawidłowo rozumieć anamnezę, czyli słowa Jezusa: „to czyńcie na moją pamiątkę”?

Co tak naprawdę się dzieje, gdy kapłan wypowiada te słowa?

Liturgia to coś więcej niż Msza święta. Liturgią jest to, co dokonuje się pomiędzy osobami Trójcy Świętej, a co próbujemy sobie wyobrazić jako Boski obieg miłości, do którego z wielkiej łaskawości Boga również zostaliśmy zaproszeni. Liturgia ma więc miejsce ponad czasem, natomiast na przestrzeni historii zbawienia, w zależności od epoki, zmieniały się formy celebracji tej liturgii. Tą samą liturgią jest więc zarówno wyznanie miłości Bożego Ojca do Syna w Duchu Świętym, jak i ofiara miłości, którą złożył Syn Boży, gdy stał się człowiekiem, czy też szczyt miłości, gdy oddał swoje życie na krzyżu. W każdym z tych momentów Syn Boży całkowicie oddaje się swojemu Ojcu. Zmienia się tylko forma okazywania tej miłości. Ofiara jest wciąż ta sama, ale inny sposób ofiarowania. Na krzyżu jest to ofiara krwawa i pełna cierpienia. Tu w Eucharystii nie ma krwi i bólu, lecz oddanie się Syna Bożego jest takie samo. Eucharystia jest zatem tą samą ofiarą, która dokonała się we wcieleniu, na krzyżu i która odwiecznie dokonuje się w Trójcy Świętej.

Kiedy zatem uczestniczymy we Mszy świętej, nie tylko stajemy pod krzyżem, ale tak naprawdę uczestniczymy w całym tym wielkim obiegu Miłości, która się ofiaruje Bogu i dla nas. To dlatego np. św. Faustyna widziała w Hostii podczas podniesienia raz Dzieciątko Jezus, innym razem Chrystusa w Ogrodzie Oliwnym, a jeszcze innym razem Zmartwychwstałego Pana. Ofiara i miłość Boga jest jedna – formy różne. Sposobem, przez który my w naszych czasach możemy uczestniczyć w tym niepojętym dla nas życiu Boga i dotykać wieczności, jest właśnie Eucharystia. Nasze wspominanie wydarzeń z Wielkiego Czwartku nie jest więc tylko wspominaniem, nie jest też wehikułem czasu. Jest czymś więcej. Jest uczestniczeniem w życiu Boga, a kluczem do tego jest nasza wiara, przekraczająca możliwości ludzkiego zrozumienia tej Tajemnicy.

Gdy dziś podczas Mszy świętej ksiądz będzie wypowiadał słowa „To czyńcie na moją pamiątkę” pomyśl sobie, jak wielki to zaszczyt i wybranie, że mamy tak bliski dostęp do samego Boga i Jego miłości. Jest to miłość tak wielka, że specjalnie dla nas potrafi przekraczać granicę czasu i wieczności. Jest to miłość tak ofiarna, że gdyby trzeba było, to Jezus nie zawahałby się cierpieć i umrzeć kolejny raz, a jednocześnie jest to miłość tak pokorna, że w prostych znakach chleba i wina Bóg zawarł całą historię świata, całą swoją miłość, całego siebie.

koleda_2020

Wizyty kolędowe

Plan kolęd:

28.12.2022 r. środa, od godz. 15.30

1.ul. Grunwaldzka 1,3,5

2.ul. Grunwaldzka 2,4,6

3.ul. Sportowa1-3 i Piastowska 6,4,2

4.ul. Piastowska 23 i 25ABC

29.12.2022 r. czwartek, od godz. 15.30

1.ul. Dworcowa 1-7

2.ul. Dworcowa 9-15

3.ul. Dworcowa – prawa strona i nr 17

4.ul. Kolejowa i Chopina

30.12.2022 r. piątek, od godz. 15.30

1.ul. Stary Dworzec i Starodworcowa

2.ul. Kościuszki 3ABC

3.ul. Kościuszki 3DEF

3.ul. Kościuszki – domy jednorodzinne

W Sylwestra, 31.12.2022 r. i w Nowy Rok, 1.01.2023r.- kolęd nie będzie.

2.01.2023 r. poniedziałek, od godz. 15.30

1.ul. Kościuszki 7ABC

2.ul. Kościuszki 7DEF

3.-4.ul. Kościuszki 6,8,10 (2 księży)

3.01.2023 r. wtorek, od godz. 15.30

1.ul. Karasiewicza i Pocztowa – 1A i domy jednorodzinne

2.ul. Warszawska 18 (1-40)

3.ul. Warszawska 18 (41-80)

4.ul. Warszawska 18 (81-110)

4.01.2023 r. środa, od godz. 15.30

1.ul. Warszawska 16 (1-40)

2.ul. Warszawska 16 (41-72)

3.ul. Warszawska 20 (1-40)

4.ul. Warszawska 20 (41-80)

5.01.2023 r. czwartek, od godz. 15.30

1.ul. Warszawska 22 (1-40)

2.ul. Warszawska 22 (41-80)

3.ul. Warszawska – domy jednorodzinne

4.Msza św. z modlitwą wstawienniczą o uzdrowienie duszy i ciała o godz. 18.00

6.01.2023r. w święto Objawienia Pańskiego – Trzech Króli kolędy nie będzie

7.01.2023 r. sobota, od godz. 10.00

1.Przy Szosie Bydgoskiej – od str. Wysokiej Wsi  od nr 24-18A- prosimy o pojazd

2.Przy Szosie Bydgoskiej – od ul. Mickiewicza od nr 1-26 – prosimy o pojazd

3.Wysoka Wieś,Przy Szosie Bydgoskiej  od nr 29-25 – prosimy o pojazd,

3.Nowa Tuchola – prosimy o pojazd

8.01.2023 r. niedziela, od godz. 14.00

1.ul. Świerkowa i Brzozowa

2.ul. Czarna Droga

3.ul. Kasztanowa, Jodłowa i Cisowa

9.01.2023 r. poniedziałek – kolęd nie będzie ( kolęda dekanalna z ks. biskupem)

10.01.2023 r. wtorek, od godz. 15.30

1.ul. Piastowska 1,3,5

2.ul. Piastowska 7 i 9

3.ul. Piastowska 11 i 13

11.01.2023 r. środa, od godz. 15.30

1.ul. Piastowska 15 i 17

2.ul. Piastowska 19 i 21

3.ul. Pocztowa 11-13 i ul. Warszawska 14 (mieszkania nauczycielskie)

12.01.2023 r. czwartek, od godz. 15.30

1.ul. Pocztowa 15A

2.ul. Pocztowa 15B

3.ul. Pocztowa 15C i E

13.01.2023 r. piątek, od godz. 15.30

1.ul. Pocztowa 15D

2.-3.Al. LOP 11 (2 księży)

14.01.2023 r. sobota, od godz. 10.00

1.Al. LOP 3

2.Al. LOP 5

3.Al. LOP 7

15.01.2023 r. niedziela, od godz. 14.00

1.- 2.Al. LOP 9 (2 księży)

3.Al LOP 1

16.01.2023 r. poniedziałek, od godz. 15.30

1.ul. Mickiewicza – od początku

2.ul. Mickiewicza – od końca i ul. Na Górce

3.ul. Reja, Korczaka, Norwida i Staszica

17.01.2023 r. wtorek, od godz. 15.30

1.ul. Nałkowskiej i Dąbrowskiej

2.ul. Gałczyńskiego i Tuwima

3.ul. Wyspiańskiego i ul. Reymonta

18.01.2023 r. środa, od godz. 15.30

1.ul. Nowodworskiego – do nr 25 i Saganowskiego

2.ul. Nowodworskiego 2 i od 29-57 i Jeziorna

3.ul. Klonowa

19.01.2023 r. czwartek, od godz. 15.30

1.ul. Bukowa

2.ul. Nad Kiczą – od początku

3.ul. Nad Kiczą – od końca i ul. Dębowa

20.01.2023 r. piątek, od godz. 15.30

1.ul. Ks. Wryczy

2.ul. Okrężna, Górna, Spichlerzna, Murowa i Tylna

3.ul. Ks. K. Kreffta i Garbary

21.01.2023 r. sobota, od godz. 10.00

1.ul. Wiejska – prosimy o pojazd i ul. German

2.ul. Grodzka, Wybickiego i Kopernika

3.ul. Miłosza i Szymborskiej, Różewicza i Fredry

22.01.2023 r. niedziela, od godz. 14.00

1.ul. Bydgoska

2.ul. Kołłątaja i Żeromskiego

3.ul. Sępoleńska

23.01.2023 r. poniedziałek, od godz. 15.30

1.ul. Prusa i Słowackiego

2.ul. Sępoleńska 40, Nowa Tuchola nr 1-7, Przy Szosie Sępoleńskiej nr 8-12 – prawa strona – prosimy o pojazd

3.ul. Sępoleńska nr 17-29, Nowa Tuchola nr 22, 23, i Przy Szosie Sępoleńskiej – lewa strona – prosimy o pojazd

24.01.2023 r. wtorek, od godz. 15.30

1.ul. Świecka 13-43 lewa strona

2. ul. Świecka 49-63 lewa strona

3.ul. Świecka od nr 68-26 prawa strona

25.01.2023 r. środa, od godz. 15.30

1.ul. Podmiejska – od początku (lewa i prawa strona)  – prosimy o pojazd

2.ul. Podmiejska – od końca (lewa i prawa strona)- prosimy o pojazd

3. ul. Główna od nr 88-66 – prawa stronaprosimy o pojazd

26.01.2023 r. czwartek, od godz. 15.30

1.Przy Szosie Sępoleńskiej nr-y 1,2,3, oraz nr 5 i 6 – prosimy o pojazd

2.Przy Szosie Sępoleńskiej nr-y 4A,B,C,D,E,F,G,H,I – prosimy o pojazd

3.Miejski Rów, Plaskosz – prosimy o pojazd

27.01.2023 r. piątek, od godz. 15.30

1.ul. Kochanowskiego

2.ul. Zapolskiej, Asnyka i Baczyńskiego

3.Dla Rodzin, które nie mogą przyjąć kolędy w wyznaczonym czasie.

   Prosimy o wcześniejsze zgłoszenie w biurze parafialnym

322395242_6282054535186959_8572581310115312837_n

Koncert Kolęd

Dziękujemy Chórowi Camerata pod dyrekcją Pani Marzenny Tyrańskiej oraz Przyjaciołom za koncert kolęd i pastorałek „Serca ludzkie się radują”, który miał miejsce dzisiaj w naszym kościele,

Przepiękny repertuar sprawił, że kościół pw. Bożego Ciała w Tucholi stał się „nowym Betlejem”. Radość, pokój i wiele innych towarzyszących emocji pozwoliło nam dotknąć istoty tych świąt – Bożego Narodzenia.

ŚWIĘTY, ŚWIĘTY…

Jeśli jest taki moment Mszy świętej, w którym uświadamiamy sobie, że nasza ziemska liturgia łączy się z liturgią w niebie. Jest to śpiew „Święty, święty…”, zwany od wielu wieków „Sanctus”. W dzisiejszej katechezie przyjrzymy mu się szczegółowo, aby uzmysłowić sobie, jak ważne rzeczy dzieją się podczas Mszy świętej w tej rzeczywistości duchowej, która choć dla naszych oczu jest niewidzialna, to jednak jest jak najbardziej realna.

„Święty, święty…” to śpiew lub recytatyw wieńczący prefację. A prefacja, jak pamiętamy z ostatniej katechezy, to modlitwa wyśpiewana lub wypowiedziana przez księdza, która podaje nam krótkie uzasadnienie naszego dziękczynienia, po czym kapłan stwierdza: „dlatego z Aniołami i wszystkimi Świętymi głosimy Twoją chwałę, razem z nimi wołając”, na co Kościół odpowiada z radością „Święty, święty, święty…”.

Śpiew ten składa się z dwóch pozornie przeciwstawnych sobie części, zaczerpniętych z różnych ksiąg Pisma Świętego. Pierwsza część, czyli Sanctus pochodzi z Księgi Izajasza i jest to opis wizji, w której prorok widzi tron Boga, a wokół niego unoszą się serafini. W tej symbolicznej wizji aniołowie mają trzy pary skrzydeł. Na jednych się unoszą, drugimi zakrywają sobie twarze, a trzecią parą – nogi. Ten obraz tłumaczy się najczęściej w ten sposób: zakrywanie sobie skrzydłami twarzy oznacza, że aniołowie nie są godni patrzeć na Świętego, który zasiada na tronie; zakrywanie nóg z kolei oznacza, że aniołowie chcą zachować przed Bogiem skromność i nie chcą urazić Go niczym, co byłoby Jego niegodne.

Kiedy więc śpiewamy „Święty, święty, święty”, chcemy sobie przypomnieć jak święty, czyli inny od nas jest Bóg, którego spotykamy na Eucharystii. Tak święty, że sami aniołowie, a więc duchy czyste, nie czują się godni patrzeć na Niego. Chcemy poczuć się wtedy mali jak Izajasz – uczestnik tej wizji, który ma świadomość, że jest człowiekiem o nieczystych wargach i sercu.

W tej Izajaszowej wizji dokonuje się jednak rzecz niezwykła. Gdy tylko Izajasz mówi „Biada mi, bo jestem człowiekiem o nieczystych wargach”, wtedy jeden z aniołów bierze szczypcami węgiel z ołtarza i dotyka nim ust Izajasza, oczyszczając go, aby mógł bez lęku mówić nawet o najświętszych rzeczach.

Dlaczego nawiązujemy do tych słów właśnie w tym momencie Mszy świętej? Dlatego, że już za chwilę będziemy mogli uczestniczyć w tej samej rzeczywistości nie z tego świata, którą widział Izajasz. Już za moment objawi nam się ten sam święty i potężny Bóg, lecz przyjdzie do nas w najskromniejszy z możliwych sposobów. Jego tronem będzie ołtarz, a znakiem Jego obecności będzie chleb i wino – Ciało i Krew Chrystusa. Aby ten skromny widok nie zmylił nas i nie uśpił świadomości, kim tak naprawdę jest Ten, którego za chwilę będziemy oglądali, śpiewamy właśnie „Święty, święty, święty…”, co dosłownie tłumaczy się z hebrajskiego – inny, oddzielony, całkowicie różny od nas. My też, tak jak Izajasz, będziemy za chwilę stali na progu nieba i też uzmysłowimy sobie, że jesteśmy niegodni brać udział w tej niebiańskiej liturgii, patrzeć na Boga i spożywać Boga. Jednak dzięki Jego miłosierdziu, On sam nas czyni godnymi udziału w tych najświętszych wydarzeniach. Dlatego razem z serafinami śpiewamy, wyrażając wdzięczność za tę łaskę: „Pełne są niebiosa i ziemia chwały Twojej”.

I tu kończy się cytat z Księgi Izajasza, a pojawia się wezwanie „Hosanna na wysokości” oraz Benedictus – druga część tego śpiewu, którą dobrze znamy z Niedzieli Palmowej. Łączymy się wtedyz tłumem, który witał Jezusa wjeżdżającego do Jerozolimy i odkrywamy, że ten wielki, niedostępny Bóg, właśnie przychodzi do nas jako król, w osobie Jezusa z Nazaretu. Nie tylko witamy Go jako króla, ale również chcemy skorzystać z Jego potęgi i łaskawości. Wezwanie „Hosanna” tłumaczy się najczęściej jako „wybaw nas” oraz „witaj”. Prosimy zatem Jezusa – potężnego Króla na wysokościach: „Panie, wybaw nas, czyli podnieś z sytuacji niewoli, w której się znaleźliśmy; wybaw nas, bo tkwimy w grzechu, z którego chcemy być wyrwani; wybaw nas na wysokości, a więc wprowadź z powrotem do Nieba”. A jednocześnie wołamy: „Witaj Ty, który przychodzisz w imię Pańskie, żeby za nas złożyć ofiarę z samego siebie”.

W tym krótkim śpiewie „Święty, święty” mamy więc całą głębię treści do rozważenia. Z jednej strony uświadamiamy sobie wielkość i potęgę Boga zasiadającego na tronie w niebie, na którego z szacunku nie chcą spoglądać aniołowie, a z drugiej strony odkrywamy Go jako pokornego Króla, który składa się w ofierze i przychodzi do nas w tak skromnych postaciach chleba i wina. Zastanów się dziś, czy przez swoje zachowanie w kościele i podczas Mszy świętej wyrażasz szacunek wobec trzykroć świętego Boga, a jednocześnie pomyśl, czy ten szacunek ma właściwe podstawy, a więc czy nie wynika on z niezdrowego lęku przed Bogiem, ale z doświadczenia bycia kochanym, pomimo twoich grzechów.

Istnieje bowiem wielka różnica między niezdrowym lękiem przed Bogiem, a darem bojaźni Bożej, o którym papież Franciszek pisze tak: „Nie oznacza on lękania się Boga: wiemy dobrze, że Bóg jest Ojcem, że nas miłuje i pragnie naszego zbawienia i zawsze przebacza, zawsze! Dlatego nie ma powodów, aby się Go lękać! Bojaźń Boża natomiast jest darem Ducha, który przypomina nam, jak bardzo jesteśmy mali przed Bogiem i Jego miłością oraz że naszym dobrem jest pokorne, naznaczone szacunkiem i ufnością, zdanie się

w Jego ramiona. To właśnie jest bojaźnią Bożą: powierzenie się dobroci naszego Ojca, który tak bardzo nas kocha1. Niech udział w tej Eucharystii, a zwłaszcza świadome wyśpiewanie „Święty, święty, święty…” pomoże nam w odkryciu prawidłowej duchowości i relacji z Bogiem, w której jest miejsce i na szacunek, i na dziecięcą poufałość z Nim.