Archiwum miesięczne: maj 2026

Zawierzyć siebie Bogu
„Zawierz Panu swoją drogę i zaufaj Mu, On sam będzie działał”.
Księga Psalmów 37, 5.
Zawierzyć siebie Bogu to coś więcej niż poprosić o pomoc. To uznać, że On wie lepiej,
kocha bardziej i prowadzi pewniej niż my sami. To stanąć w prawdzie o własnej
bezsilności, nie po to, by się poddać, ale by oprzeć się na Jego miłości, która nie
zawodzi. To nie rezygnacja z działania, ale rezygnacja z kontroli nad wszystkim. To
zgoda na to, że Bóg ma swój czas, swój sposób i swój plan i że ten plan jest dla mnie
najlepszy. Współpraca z Bożą łaską to życie w łasce uświęcającej, która pozwala
zobaczyć i doświadczyć, jak Jezus mnie i Ciebie prowadzi na każdym etapie życia.
Zawierzyć swoje życie Bogu to pozwolić, aby On działał wedle swojej woli w moim
życiu, to zgodna na to, aby Pan Bóg posługiwał się mną do swoich celów. To ciągła
gotowość na odczytywanie, jakie zadanie we wspólnocie Kościoła wyznacza mi Pan
Bóg i sumienne zaangażowanie się w to dzieło.
Postawienie wszystkiego na Boga nie sprawi ani tego, że nasze życie będzie idealne,
pozbawione jakichkolwiek trudów i cierpienia, ani „że nagle zaleje nas fala trudnych
doświadczeń (…). Całkowite powierzenie się miłości Pana uzdalnia nas do przyjęcia od
Niego radości, pokoju, siły i ufności, zarówno w czasie pomyślnym, jak i w jego braku.
Zamiast samemu dźwigać swoje brzemię, otrzymujemy od Jezusa »słodkie jarzmo
i lekkie brzemię« (Mt 11, 30). Niekoniecznie lekkie na pierwszy rzut oka, ale
w rzeczywistości lekkie, dlatego że Jezus naprawdę dźwiga je razem z nami”1.
Co zatem możemy oddać Panu Bogu i jak to zrobić? Święty Jan Chrzciciel de la Salle
tak opisał, czym jest zawierzenie: „Zawierzyć Bogu siebie i wszystko, co do nas
należy, to ofiarować Mu prezent i dar z samego siebie, wszystkich swoich myśli,
wszystkich swoich słów, wszystkich swoich uczynków, wszystkich swoich dóbr,
zarówno duchowych, jak i ziemskich, jednym słowem, wszystko, cokolwiek
posiadamy na tym świecie”2. Chodzi w tym przypadku także o ofiarowanie swoich
grzechów i słabości oraz cierpień, których doświadczamy3.
ZADANIE
 Ułóż własną modlitwę zawierzenia Panu Bogu i odmawiaj ją systematycznie.

Z przykrością informujemy, że pielgrzymka do Grecji nie odbędzie się ze względu na zbyt małą liczbę chętnych. W zamian można dołączyć do pielgrzymki po Toskanii śladami świętych (św. Katarzyna ze Sieny, św. Gemma Galgani, św. Rita) w podobnym terminie (9 –16 września br.)

W miesiącu maju kiedy modlimy się za wstawiennictwem Matki Bożej, w niedzielę Zesłania Ducha Świętego, kiedy Maryja czuwała razem z apostołami, na dwa dni przed Dniem Matki w naszym kościele odbył się wspaniały koncert. Wykonane piękne pieśni maryjne przez chór Camerata pod dyr. p. Marzenny Tyrańskiej wsprowadziły niesamowity nastrój i przeżycia duchowe. Bardzo dziękujemy!

Skarbiec Kościoła
„O nic się już zbytnio nie troskajcie, ale w każdej sprawie wasze prośby
przedstawiajcie Bogu w modlitwie i błaganiu z dziękczynieniem!”.
List do Filipian 4, 6.
Modlitwa jest ważnym elementem życia chrześcijanina, dlatego także współcześnie
wspólnota Kościoła podpowiada nam, jak się modlić.
I tak możemy rozróżnić następujące rodzaje modlitwy: błogosławieństwo (przyzywa
błogosławieństwa Boga nad nami; jest to prosty znak krzyża, stawiany na czole innej
osoby, lub wypowiadane słowa: „Niech Pan Cię błogosławi”), modlitwa prośby
(zwracanie się do Boga w naszych codziennych sprawach), wstawiennicza (modlitwa
za wszystkie osoby bliskie naszemu sercu oraz za wszystkich, których codziennie
spotykamy na naszej drodze), dziękczynienie (za to wszystko, co każdego dnia
otrzymujemy od Pana Boga) i uwielbienie (wyrażamy w ten sposób radość naszego
serca i uwielbiamy Boga za to, że istnieje i jest miłością)1.
Możemy posługiwać się modlitwą spontaniczną (wyraża ona nasze własne myśli
i odczucia, nie posługujemy się więc gotowymi sformułowaniami, ale swoimi
słowami) lub uformowaną (to sformułowania zaczerpnięte z Pisma Świętego oraz
modlitwy liturgicznej Kościoła; będą to np. psalmy, litanie, nabożeństwa) albo też
modlitwą formującą (jest nią np. medytacja lub kontemplacja, gdy staramy się
w sposób szczególny usłyszeć głos Pana Boga, który będzie przemieniał nasze życie)2.
Możemy korzystać z modlitwy osobistej (w samotności) lub wspólnotowej (z innymi
osobami, np. domownikami lub we wspólnocie Kościoła).
W Katechizmie Kościoła Katolickiego odnajdziemy także informacje na temat różnych
formy modlitwy, takich jak modlitwa ustna, rozmyślanie i kontemplacja (nr 2700
2719).
Wszystkie formy modlitwy łączy jedno: to żywy puls Kościoła, który prowadzi nas do
Serca Boga. Modlitwa pomaga nam wejść w głębię tajemnic zbawienia i zanurzyć się
w historii Jezusa, Jego uczniów i przyjaciół, zatrzymać się przy Jego stopach
i zrozumieć jak On nas kocha.
ZADANIE
 W tym tygodniu znajdź formę modlitwy, której dawno nie praktykowałeś. Pomódl
się w ten sposób.
1Zob. Youcat, Częstochowa 2011, nr 483-489.

Medytacja chrześcijańska
„Maryja zachowywała wszystkie te sprawy i rozważała je w swoim sercu”.
Ewangelia według św. Łukasza 2, 19.
Medytacja chrześcijańska w sensie etymologicznym meditatio (łac.), oznacza
rozważanie, zagłębianie się w myślach, koncentracja. Medytować to być obecnym
przed Bogiem. „Medytacja nie polega na myśleniu o Bogu. W czasie medytacji dążymy
do dokonania czegoś niewymiernie wspanialszego – dążymy do bycia z Bogiem, do
bycia z Jezusem, do bycia z Jego Duchem Świętym, a nie zaledwie do rozważania
o Nich”1. W medytacji zatem chodzi o doświadczenie miłości Trójcy Świętej.
Medytacja chrześcijańska jest odpowiedzią na tęsknotę ludzi za doświadczeniem
obecności Boga w ich życiu. Doświadczenie miłości Boga domaga się jednak czasu,
dlatego też i medytacja wymaga czasu2. Chodzi tu zarówno o długość medytacji, jak
i systematyczność w uczeniu się tej formy modlitwy. Taka medytacja prowadzi do
wewnętrznej spójności człowieka oraz jedności z bliźnimi.
Najbardziej klasyczna metoda medytacji została opisana w Ćwiczeniach duchownych
Ignacego Loyoli. Zwraca on szczególna uwagę na stan umysłu, woli, pamięci, ale
wymaga czynności przygotowujących.
Medytacja ignacjańska prowadzi przez kolejne etapy:
Przygotowanie to wybór tematu (np. konkretnego fragmentu Pisma Świętego,
prawdy wiary), przyjęcie odpowiedniej postawy (klęcząca, siedząca). Medytację
rozpoczynamy od uświadomienia sobie obecności Boga i prośby o łaskę w owocnej
medytacji.
Rozmyślanie właściwe rozpoczyna się od rozbudzenia wyobraźni, która przywołuje
na myśl medytowaną rzeczywistość. Kolejnymi etapami są: zaangażowanie pamięci
(przypomnienie sobie przedmiotu rozmyślania w ogólności), ćwiczenie rozumu
(wejście w szczegóły rozważanego fragmentu i wyciągnięcie praktycznych
wniosków), zaangażowanie woli (wzbudzenie pobożnych i pełnych miłości uczuć
w stosunku do Boga i podjęcie postanowień).
Zakończenie to powtórzenie podjętych postanowień, intymna rozmowa z Bogiem3.
ZADANIE
 W tym tygodniu podejmij medytację nad wybranym fragmentem Pisma Świętego.